Rjúpan

“Rjúpan sem einnig er nefnd fjallrjúpa er eini villti hænsnfuglinn hérlendis. Hún er frekar þéttvaxin með stutta og breiða vængi. Yfir varptímann er búningurinn brúnleitur. Karrinn verður grádílóttur en kvenfuglinn guldílóttur. Karrinn fær rauðan kamb fyrir ofan augun. Kvenfuglinn, rjúpan er hvít á kviðnum allt árið, en einkenni beggja er að fætur eru fiðraðir. Stélfjaðrir eru svartar. Vetrarbúningur beggja er hvítur. Goggurinn er stuttur, sterklegur og svartur, fætur fiðraðir með dökkum klóm. Augu dökkleit.

• Latína - Lagopus utus
• Danska - Fjeldrype
• Norska - Fjellrype
• Sænska - Fjállripa
• Enska - br: Ptarmigan am: Rock Ptarmigan
• Þýska - Alpenschneehuhn
• Franska - Lagopéde alpin
• Spænska - Perdiz nival

Þyngd: 386 - 652gr
Hljóð: Karrarnir gefa frá sér einstakt rop. Hljómar eins og margir hraðir rámir smellir.

Veiðitími samkv lögum: 15.10 - 22.12
Veiðitími samkv reglug: 1. nóvember til 30. nóvember - [frá fimmtudag til og með sunnudag].
Einnig sölubann á veiðibráð og rjúpnaafurðum. ” (Tekið af : veidimadur.is)

Ekki það að ég sé orðinn eitthvað agalega spenntur fyrir rjúpnaveiðunum í vetur. Rakst bara á þessa ógurlega feitu rjúpu á Minni-Grindli um þar síðustu helgi, þar sem hún ósköp gæf bókstaflega rúllaði þarna um garðinum. Í vetur ætla ég að veiða 10 rjúpur og ekki eitt stykki meir þó svo að færi gefist - þykir vænt um þessa fugla og ef þeir væru barasta ekki svona ómisssandi við jólahaldið væri ég ekkert á móti því að fuglinn væri friðaður allt árið um kring.

Réttar sögur… röng fyrirsögn…

Holtsrétt í Fljótum var haldin nú í miðjum mánuðinum. Ég skellti mér og gekk fyrir Molastaðahjónin, Dóra og Mæju. Á föstudeginum var réttað fremst í austur-Fljótunum, Lágheiðin og tveir dalir sem liggja niður að Stíflu, Hvarfdalur og Móafellsdalur. Mitt hlutverk var að vera annar efsti maður og ganga upp í Klaufnabrekknadal (eða Klaufann eins og gárungarnir kalla dalinn og er nafn við hæfi þegar ég er annars vegar) og yfir í Hvarfdal en reka síðan skjáturnar í Stífluréttina svokölluðu. Þetta var löng ganga og ekki bætti úr að það var kominn heilmikill snjór svo að í verstu sköflunum sökk maður alveg niður á mitti. Enda tók gangan mikið á og þegar í réttina var komið kvörtuðu vöðvanir mínir sáran svo ég engdist af sinadrátt út um allan líkamann.

Mynd1: Brosandi rolla í Holtsrétt. Lambið rétt hægra megin við í réttinni verður réttbráðum að einhverjum góðum rétti … ekki rétt?

Það var því ekki gæfulegur Tryggvi sem vaknaði á laugardagsmorguninn til þess að ganga frá Stífluréttinni og út með Hólafjallinu norður í Holtsréttina. Var þó neðsti maður í þetta skiptið svo gangan var öllu auðveldari. Þegar réttin var kominn í augsýn voru pelarnir teknir upp og sopið á og þá má segja að vöðvaeimsl dagsins á undan hafi horfið eins og dögg fyrir sólu.

Molastaðabúið á einhverjar 800 kindur svo það var mikið verk að draga í dilkinn þeirra. Að draga í dilka krefst heilmikillar lagni og jafnvel krafta þegar erfiðustu rollurnar eiga í hlut. Rollurnar hans Dóra eru ennfremur nær allar kollóttar þannig að það dugði bara hálstakið á þær.

Mynd2: Horft inn í Móafellsdalinn. Bærinn Deplar er í forgrunni.

Nú segir sögunni að viðskipunum mínum þarna í réttunum. Eftir nokkra sopa af viskuvatni svokölluðu fór heilabúið að starfa svolítið skringilega og fyrr en varir var ég búinn að handsala kaup við Dóra og Mæju á tveim lömbum sem þau ætla að ala upp fyrir mér nú í vetur. Enda hálf tilgangslaust að ganga svona fram af sér í réttum ef maður hefur engan hag af því sjálfur.

Lömbin tvö, mórautt og bíldótt og vonandi bæði tvílemd í vor, munu verða merkt með mínu eigin marki - gamla markinu hans afa Guðmundar - ef ég man rétt hægra stíft og bit framan - vinstra sílt og bit aftan. Maður er auðvitað kexruglaður - en mikið verður samt gaman næsta haust að bjóða fólki í mat - frá manns eigin framleiðslu

Mynd3: Ég ásamt Hafliða á Helgustöðum, sem er stórmerkilega líkur frænda sínum, nafna og siglfirska vini mínum Halla Hödda.

Já og meðan ég man búinn að uppfæra myndasíðuna!

IKEA er drasl!

Fór í IKEA í gær og verslaði mér eldhúsborð. Búandi á Akureyri þurfti ég að drösla borðinu, heil 32. kg, norður með mér í flugi. Ferðalagið frá IKEA og út á flugvöll með borðið góða í baksæti pínkulítillar Hyundai var heldur engin skemmtiferð. Allaveganna þegar ég var búinn að drösla borðinu upp á 3. hæð og ætla að fara að setja það saman sé ég að það vantar allar skrúfur og festingar í pakkann!

Í dag er ég svo búinn að reyna hringja 2x til þess að laga málin. Fyrst beið ég í símanum í 10 mínútur áður en ég gafst upp á biðinni. Í seinna tilvikinu entist ég 15 mínútur og náði þá loks sambandi við þjónustufulltrúa. Meðan ég beið þurfti ég að hlusta á síendurtekna síma mónótóníska útgáfu af einhverri Beethoven laglínu - var að gera mig brjálaðan og var því ekki í allt of góðu skapi þegar ég loksins gat borið erindi mitt upp við þjónustufulltrúann.

Eeeen auðvitað var ég ekki með nótuna við hliðinn á mér þar sem ég hringdi úr vinnunni og þjónustufulltrúinn harðneitaði að afgreiða fyrirspurn mína án hennar - sagði mér að finna hana fyrst og hringja svo aftur! Það er eins og maður hafi ekkert annað við tímann að gera en að standa í svona málum við IKEA. Ég sagði auðvitað að það kæmi ekki til greina að ég myndi hringja aftur og hálfpartinn hvæssti af gremju Grey stelpan þorði ekki öðru en að fara á sveig við reglurnar í þetta sinn og ætlar víst að senda mér dótið á morgun - en þrátt fyrir það þá líður örugglega langt þangað til ég fer í IKEA að versla mér húsgögn. Þoli ekki svona vesen og ósveigjanleika.

Það er allt orðið svo tæknilegt að maður getur ekki verslað neitt nema gefa upp kennitölu - og starfsfólk þarf ekki lengur að vita neitt um vörurnar eða kúnnana því þær upplýsingar eru allar geymdar í einhverju ómanneskjulegu tölvukerfi. Tæknin er svo sem ágæt en mér finnst að við þurfum samt passa okkur stundum að láta hana ekki ná svo miklum tökum á okkur að við gleymum mannlega þáttinum.